We zijn weg

Tijdens ons verblijf hier gaan Arthur en Rodin gewoon naar school. In ieder geval tot en met het einde van dit Costa Ricaanse schooljaar, wat op deze school tot rond 12 december loopt.

Naast dat wij het maken van vriendjes heel belangrijk vinden, sta ik nou niet bepaald bekend om mijn pedagogische en didactische vaardigheden en Spaans leren is voor ons nou ook niet onbelangrijk.  

In Costa Rica kennen ze grofweg 2 schoolkalenders: De officiële, Costa Ricaanse kalender die vanaf grofweg begin / half februari tot aan december loopt, en met name particuliere, internationale scholen die de Amerikaans/Europese kalender aanhouden. De school waar de jongens zitten, loopt aardig gelijk met de Costa Ricaans kalender. Nu las ik vanochtend op een lokale nieuwssite dat de MEP (ministerie van onderwijs hier) besloten heeft dat het 2026 schooljaar 2 weken later gaat starten omdat alle schoolmedewerkers in februari training moeten ondergaan. Of dat dan ook geldt voor deze school (ze zijn gewoon MEP geaccrediteerd), weet ik niet. Horen we vanzelf wel. Mañana mañana.

Tweetalig wil hier overigens niet zeggen dat allen docenten zowel Spaans als Engels spreken. Arthur’s vaste juf spreekt alleen maar Spaans. Bijzonder zacht en dan in combinatie met tempo “Iberisch schiereiland”. Dat gaat zowat sneller dan het licht en ongetwijfeld kijk ik hulpeloos en onnozel uit mijn ogen als ze me wat probeert uit te leggen. De juf van Rodin daarentegen spreekt dan weer prima Engels. En Rodin heeft weinig last van schroom, dus die kletst inmiddels 3 talen door elkaar. Arthur vooral Engels en Spaans in de lift (“mam, waar is m’n lapiz?”), en we mogen van Arthur geen Nederlands meer praten in het openbaar, want “niemand verstaat ons”.

Schooldagen zijn hier vrij lang: maandag tot en met donderdag van 08:00-15:00 en op vrijdagen van 08:00-14:00. Ongeveer 4 pauzes en tablet-onderwijs kennen ze niet zoals in Nederland. Wel heeft Arthur op woensdagen programmeer-klas. En handenarbeid/tekenen heb je hier ook nog gewoon, muziek- en cultuurklas slaan ze hier ook niet over en daarnaast wordt sport door iedere Costa Ricaan serieus genomen dus naast een voetbalveldje zie je op veel scholen ook een basketbal veld.

Hockey is hier dan weer niet iets wat ze echt spelen, maar tot Arthur’s verbazing en blijdschap krijgen ze dat dus wel degelijk tijdens gymles. “sticks” van bamboe stokken en geen idee waar de bal van zou kunnen zijn of was, maar hij kon even lekker los gaan.

Sportclubjes en verenigingen zoals wij dat kennen in Europa, is hier minder georganiseerd. En wellicht omdat het onderwijs meer tegen Amerikaans onderwijs aan hikt, hebben ze hier dus een aanbod van after-school clubjes: van Art class en Frans tot Muay Thai en basketbal, iedere schooldag worden er meerdere dingen aangeboden. Arthur en Rodin zitten inmiddels op de after-school basketbal club en hebben hun eerste wedstrijdje in een officiële zaal achter de rug.

En, jups, uniformpjes aan. Voor Arthur en Rodin lagen die na ongeveer 2 weken klaar. Glimmende blauwe, polyester t-shirts, die standaard bruin van de modder thuis komen en na een aantal maanden niet meer in de buurt van blauw komen (er wordt hier alleen koud gewassen).

De kleuters moeten hun tanden op school poetsen. We zijn er vorige week pas achter gekomen dat ze dat doen omdat de 4-jarigen dus een korte siësta met echt slapen houden. Ja heel normaal toch?  Behalve voor Rodin. Die zowel de siësta als het tanden poetsen weigert.

Een ander puntje wat we ook niet kennen vanuit Nederland: na 2 weken school vertelde Rodin dat ze bij de kleuters geen wc-papier hebben en dat hij dan soms ongebruikte stukjes wc-papier die hij dan vindt, gebruikte. De kuck?! Goed bedacht liefje, maar doe dat maar niet meer. Bij navraag bleek inderdaad dat ze geen wc-papier bij de kleuters hebben hangen, want die hebben hier blijkbaar bijzonder gevoelige billetjes dus of we vochtig toiletpapier mee willen geven? “Dat weet toch iedereen? Heel normaal”.

Tja, wc-papier stond bij mij niet op het vragenlijstje over het reilen en zeilen van de school. My bad. En zo leren we iedere keer wel wat.

Voor diegenen die een kijkje willen nemen op de instagram pagina van de school: https://www.instagram.com/caribesur_school/

Begin september zijn we in Costa Rica aangekomen en vol goede moed na een nachtje in San Jose naar Puerto Viejo de Talamanca gereden. wat iedereen Puerto Viejo noemt, maar let toch op met een hotelletje boeken of een drop-off locatie voor een auto regelen, want in Costa Rica heb je 2 Puerto Viejo’s. Ben je gelijk gewaarschuwd als je hier op vakantie gaat.

Met de vlam in de pijp, dat is hier ongeveer 60, 70 km/uur gezien de staat van de wegen en het feit dat het land bepaald niet plat is, zijn we naar Puerto Viejo gereden. Vol goede moed naar het huis dat we via AirBnB gehuurd hadden om zo de eerste paar weken een plek te hebben om van daaruit verder naar een huurhuis voor de langere termijn te kijken. Dat is ter plekke toch beter te vinden dan vanuit Nederland met gefilterde en goed belichte foto’s. Ook niet helemaal onbelangrijk is of een huis 500 meter bergopwaarts gebouwd is en je een 4×4 nodig hebt om er te komen, of dat het met een fiets/scooter/te voet bereikbaar is. Ook hebben veel huizen hier alleen afgesloten slaapkamers, en zijn keukens en woonkamers vaak open, op het balkon of onder de dichte ruimten. Werkt prima voor diegenen die dat willen, maar wij wilden toch graag minimaal horren als muren en een ietwat dichte toiletruimte is ook wel fijn.

Afijn, het uitgezochte huis had dat allemaal en ook nog eens 3 slaapkamers. Op (vlak) loopafstand van zee en op loopafstand van de school van de jongens. Met een soort carport, goed afsluitbaar, en een wasmachine en droger (nee, dat is hier zeker niet standaard). Fantastisch!

Minder fantastisch was dat bij aankomst de host nergens te bekennen was, (ook prima, maar had het even laten weten ipv een beetje arrogant doen aan de telefoon van “zoek het sleutelkastje maar”). Eenmaal in het huis aangekomen, zag het er niet alleen net even minder goed bijgehouden uit als op de foto’s, maar zaten de gaten in de voegen (“dan haal je ff een rol duct-tape” aldus de host), waren de muskieten-kozijnen in 1 slaapkamer gescheurd en hing de bedrading van de hanglamp open, met als klap op de vuurpijl in een andere slaapkamer de horren vol met beschimmeld stof. Dit huis had al een poosje geen schoonmaker meer gezien, laat staan onderhoud. Leuk voor een nachtje avontuur, niet om 6 weken in te wonen, chronische longklachten verzekerd voor de rest van je leven.

Oké, schakelen dus. Rogier de host laten bellen, wat een goede gok was, want wat begon met een relaxte maar arrogante houding en veel geblaat over dat het even die rol duct-tape was en morgen kwam er wel een mannetje langs, sloeg direct om naar onderkruipend geslijm toen Rogier de woorden “I’m an engineer, I know what it should look like” liet vallen. Veel mea cupla’s en we zoeken een goede oplossing. Overigens hebben we wel een rol duct tape gehaald om de ergste gaten te dichten. Bleek de volgende morgen ook gelijk een gekko aan vastgeplakt te zitten. Met je eco-toerisme!

Ik in de tussentijd een andere woning geregeld voor de eerste 2 maanden en Rogier heeft (I’m an engineer) fijntjes aan de host uitgelegd dat we eruit gaan, ons geld terug verwachten per direct en geen negatieve review zouden schrijven. Binnen 10 minuten was alles geregeld, met nog meer sorry. Zo kan het dus ook.

Huis #2 was soort van dicht, de muggen zaten vooral bij de A/C’s, en het stof van de weg kwam vrolijk onder het rolluik in de keuken naar binnen. De buren 6 dagen per week aan het verbouwen en slijpen, met in het weekend dikke party en Spaanstalige Karaoke, maar toch hebben we hier goed kunnen hergroeperen en zo op zoek kunnen gaan naar casa #3.

Over de kinderen op hun nieuwe school (gaat lekker, met wat bijzondere culturele verschillen wat betreft toiletpapier bij de lagere klassen), zon, zee strand en beestjes (in alle soorten en maten) de volgende keer meer.

Beloofd. Als internet beter werkt en de bananenplant die over de stroomleiding hangt, weggehaald is.

Dat gaat dus niet met je shiny Leatherman op zakformaat, daar moet je toch wel een serieuze zaag of machete voor hebben (ja visualiseer maar hoe onze dappere poging eruit zag). Er zijn sinds afgelopen weekend met wat “buitjes” 3 struiken de heuvel afgegleden en een daarvan hangt er nog een over de stroomkabel. Daar komt een mannetje voor, mañana misschien, je weet wel, Pura Vida!

Ken je dat verhaal? Van zo’n stel dat een wereldreis wilde maken, maar het kwam er niet van? Zo’n stel zijn wij ook. Life happens en voor je het weet ben je bezig met werken, beetje bijstuderen, nog meer werken, een huis kopen, kinderen, kat. Totdat het toch weer gaat kriebelen. Die reis, het avontuur wat je inmiddels uitgesteld hebt onder het mom van “als de kinderen het huis uit zijn”. Tot je je teen voor de vijftigste keer stoot, gezever bij de koffie-automaat waarvan je merkt dat je er echt helemaal niks meer mee kunt, je “zoveel-nachten regeling” weer in het water valt want niemand beschikbaar en je na een pittig potje vloeken (ik dan, Rogier zucht gewoon) bedenkt dat het leven hier te kort voor is. Alle argumenten waarachter je je verschuilde, houden geen stand meer en de nieuwsgierigheid wint van angst.

Dan gaat het bord in de tuin, boek je dat ticket, regelt de één die sabbatical en zegt de ander die baan op (die zoveelste reorganisatie komt me te laat en de koffie is ook maar zo zo), vertel je de kinderen dat we op avontuur gaan met zijn vieren, verhuist de kat naar Bourgondisch Brabant en begint het onbekende. Waar een wil is, is een weg. Waar een wil is, wij zijn weg.

In dit blog neem voornamelijk ik (en af en toe Rogier of de kinderen) je mee op ons avontuur.

We hebben het nog nooit gedaan, dus we denken dat we het wel kunnen. Nou ja, we hebben het wel gedaan (ik dan, en Rogier 3 maanden op 2 af op de grote vaart), buiten Nederland en Europa wonen, maar nog niet met kinderen. En ook nog niet in Latijns Amerika. Hier onze avonturen. Bakkie erbij (of een borrel) en lezen maar.