We zijn weg

Omdat het schooljaar hier op een ander moment begint en eindigt voor de meeste scholen en ook die van de jongens, hebben wij vanaf 13 december kerstvakantie. Het nieuwe schooljaar start voor de jongens pas 19 januari weer, dus tijd voor een roadtrip door Costa Rica, om vooral de gebieden die we nog niet kennen, te ontdekken. Eerst wat centraler gelegen gebieden en omgeving hoofdstad, daarna door voor kerst bij vrienden in Monteverde: het is weer tijd voor ziplinen en nu wil ik dat cloudforest wel eens zien. Vorig jaar gingen die beide feesten niet door vanwege een wagenziek kind (net z’n moeder maar net niet op tijd roepen om te stoppen om uit de auto te springen, lukte mij vroeger ook niet, sorry Bob en Jos..). En we dalen daarna weer af om oud en nieuw kamperend aan de andere kust (Pacific) te gaan beleven.

Op pad met de gehuurde Fortuner (gaaf ding, ik kan vanachter het stuur net wel over de motorkap kijken) zijn we vanaf de Caribische kust naar Turrialba gereden. Dat ligt al behoorlijk heuvelachtig/bergachtig en er is veel agricultuur. Toerisme is er niet zoveel, alleen dagjesmensen die gaan raften, kajakken of een vulkaan willen beklimmen en dat was het dan. Lekker rustig.

Costa Ricanen (vooral die uit dit gebied) zijn erg trots op de kaas uit omgeving Turrialba. Als Hollander met voorkeur voor Franse en Italiaanse kazen maar nooit te flauw om te proberen, heb ik toch een andere mening over wat goede kaas is, smaken verschillen. Ook suikerriet wordt hier veel verbouwd -geen centraal Amerika zonder rum- en de koffie zijn ze helemaal trots op. En dat laatste, ja, daar ben ik het roerend mee eens.

Koffie hier kunnen ze absoluut goed, ook bij de automaat in de supermarkt word ik vrolijk van de espresso en de cortado, ik wil er in Europa nog niet dood bij gevonden worden. Laat staan het moeten drinken. Zelfs een bak slappe filterkoffie sla ik hier niet over. En het groeit op de heuvels zoals de wijnranken in Frankrijk. Maar dan met hier en daar een banaan in plaats van een eik.

Prachtige omgeving, heel anders dan de Carib qua flora en op een andere manier relaxed. En voor het eerst weer zonder klamboe en met een dekbed. Ook leuk.

Wat ons tot nu toe opvalt, is dat we nog geen enkel huis, groot of klein, van beton, staan, hout of golfplaat hebben gezien zonder minimaal een kerstkrans op de voordeur en disco lichtjes op de hekken. Handig spelletje onderweg voor de jongens (alleen roepen als je een huis zonder kerstversiering ziet). Ze gaan hier behoorlijk los wat betreft kerstversiering. Geen geld om het gat boven de deur te dichten, maar wel een versierd huis. Andere manier van denken blijkt wel weer.

Ondertussen zitten we met dat ene paar geitenwollen sokken dat we meegenomen hadden, nog wat hoger en centraler in Costa Rica in een prachtig kerstproof versierd vakantiehuisje met open haard tussen zowel dennenbomen als bloeiende rozen en citrusbomen. Alleen vriezen en sneeuwen gaat hier echt niet gebeuren.

De jongens spreken inmiddels genoeg Spaans om bij de beheerder die op het terrein woont, een voetbal te vragen. Rolde wel zo de heuvel af, dus daarvoor staat dat hek beneden.

Wij zijn de komende weken onderweg. Fijne kerstdagen en alvast een gelukkig nieuwjaar.