We zijn weg

Meestal rijdt Rogier tijdens vakanties. Toen we nog met zijn tweeën waren, was het was meer 50/50 of reed ik in m’n 205 uit de jaren ‘90 naar terminals (en soms zelfs erop, kon nog in die tijd ;-)) in Rotterdam of Zeebrugge om een leeggelopen zeeman op te halen. Die reed na 3 maanden zee de eerste week helemaal nergens heen, ook niet op een fiets. Maar sinds we kinderen hebben, is het toch ‘Rogier rijdt’ geworden. Met een halfbakken navigator op de bijrijdersstoel die ook aan politieagent spelen doet en probeert niet wagenziek te worden. maar als je schepen kunt parkeren, dan zijn alle auto’s appeltje eitje.

In Costa Rica heb ik alleen in de Caribe rondgereden toen de jongens naar een basketbal wedstrijd gingen en een keer huis wisselen en boodschappen doen in Cahuita. Daar rijdt alles door elkaar en nog wat overstekend wild erbij, maar de weg is 2 baans, en het is er maar 1. Lekker overzichtelijk. Oké en dan de bergen in, maar daarvoor kwam ‘handig verjaardagscadeau 2024’ goed van pas. Die cursus offroad 4×4 rijden in een auto zo oud als ikzelf was niet alleen leuk, maar ik heb er in de bergen op de modder veel profijt van. Vooral ook toen ik de kinderzitjes vergeten was toen ik de jongens naar school reed en die ene politiewagen die er in heel Puerto Viejo rondrijdt, besloot om ook weer de weg op te gaan vlak achter me. Waarschijnlijk gingen ze gewoon koffie halen bij de supermarkt 300 meter verderop, maar ik en de kinderen zaten helemaal in het ‘shit, de stoeltjes vergeten’ gevoel en gelukkig wist moeders nog wel een alternatieve route de berg op. De politie zagen we pas weer toen we bij de schoolpoort stonden. Hartslag hoog om niks, maar dik avontuur voor de jongens.

Maar nu is het even anders, want we zijn ongeveer 4 weken aan het rondtrekken door ons huidige woonland, en doen een auto-wissel halverwege om de Pacifische kust kamperend met een daktent te gaan ontdekken. En die autowissel is in San Jose, berucht om z’n chaos wat betreft verkeer. Los van de vanuit Nederlandse optiek slechte wegen en verkeerslichten waarbij je dan wel ervóór moet stoppen, of precies eronder en afslagen, invoegstroken of wegwerkzaamheden die je even niet verwacht op bijzondere plekken (Belgische of Duitse haakse bochten maar dan complexer), rijdt alles met wielen op de snelwegen door de stad. Brommers, wielrenners, hier en daar mensen in een rolstoel die aan de snelweg dingen verkopen maar ook oversteken, gewoon chaos. Gaat heel regelmatig mis. Goed mis. Maar uiteraard statistisch gezien gaat het nog veel vaker helemaal prima.

Dus ons geweldige plan was om eerst de kampeerauto op te halen, waarna we met 2 auto’s de ‘gewone’ huurauto zouden gaan inleveren. De kampeerauto was toch niet helemaal zoals verwacht qua inventaris dus dat duurde steeds langer, waardoor ik alleen richting de drop off moest gaan rijden om daar niet te laat aan te komen. Ik heb sinds september niet meer door stadsverkeer gereden en na een aantal keren naar San José te zijn geweest, doet het me vooral veel denken aan India: op zoek naar de snelste manier om aan je volgende leven op het wiel van dharma te beginnen. Maar niemand geraakt, niks gesloopt, ik ben het nog niet verleerd.